Ga naar de inhoud
Het is er weer, dat vervelende gevoel in mijn hoofd. Geen ruimte voor wat dan ook. Een dof, zeurend en zwaar gevoel zit daar, boven mijn ogen.
Mijn man en ik lopen een rondje, even naar buiten. In de hoop dat het vervelende gevoel zakt. Dat doet het niet. Thuis plof ik op de bank. Ik erger me aan de radio, maar krijg dat rotding niet uit omdat hij geen wifi-verbinding maakt. Ik blader door een boekje zonder iets op te nemen. Ik heb dorst, maar ben te lamlendig om water te pakken. Ik scroll op mijn telefoon en voel het zware gevoel in mijn hoofd alleen maar toenemen. Het lijkt alsof alle stress zich daar ophoopt.
Ik krijg zin om te snaaien en denk aan een zak chips. Ik voel me doelloos, futloos en vooral helemaal niet mezelf.
Ik herken het, dit o zo vervelende gevoel. Ik weet dat dit stress is. En ik weet nu heel goed wat mij te doen staat.
Ik tel af: 5, 4, 3, 2, 1 en hop, ik kom van de bank. De allerbelangrijkste stap zet ik. Ik heb jarenlang geleden het boek gelezen van Mel Robbins, The 5 Second Rule. Echt een aanrader. Het werkt namelijk, dat aftellen. Als je iets moet doen waar je geen zin in hebt, of waar je tegen opziet: tel af en bij 1 ga je het doen.
Nog met tegenzin loop ik naar boven. Daar trek ik mijn fijne joggingbroek aan. Ik pak mijn oortjes en de sensor van HeartMath; deze meet de verbinding tussen mijn hart en brein en laat heel duidelijk zien wanneer ik gestrest ben. Vervolgens loop ik weer naar beneden, pak mijn fles water en ga naar mijn privéplekje in huis, waar ik niet gestoord word en waar geen prikkels zijn. Ik lurk de fles water bijna leeg (hydrateren is heel belangrijk voor je brein!) en doe mijn oortjes in. Ik steek de kaarsjes aan – dat vind ik zelf fijn en het kalmeert mij. En eigenlijk zakt hier meteen al mijn eerste piek stress. Hier, in deze ruimte zonder afleidingen.
Ik weet nu gelukkig hoe belangrijk het is om in zulke stressvolle momenten toch voor mezelf te kiezen. Om niet te blijven hangen op die bank met alle prikkels die geen goed doen.
Ik ga in een heerlijke stoel zitten, zet een rustgevend muziekje op en koppel mijn stressmeter (de HeartMath-sensor). Ik sluit mijn ogen en richt mijn aandacht op mijn hartgebied.
Adem in, adem uit.
Langzaam. Dieper.
Hand op mijn hartgebied.
Even spieken: de sensor bevestigt wat ik al voel – ik ben niet in verbinding met mezelf.
Vrijwel onmiddellijk voel ik de mist in mijn hoofd wat wegtrekken. Ik word kalmer en mijn rotgevoel zakt. Zo blijf ik tien minuten met mijn aandacht bij mijn hartgebied en ademhaling. Ik voel mij nu ontspannen en rustig en zie dit terug in de meting van de sensor. Stress omlaag, balans terug en mijn brein helder.
Ik voel me dankbaar en trots. Ik doe wat goed voor mij is. Ik geef mezelf wat ik nodig heb.
Dat is de kracht van veerkracht. Signaleren wat er aan de hand is en iets doen om dat te verbeteren.
Ik voel me nu relaxed, voldaan en heerlijk moe.
Ik zet een lekker kopje thee en ga daarna ontspannen naar bed.
Slapen als een roosje.
In mijn blogs deel ik hoe je dit soort momenten herkent – en wat je kunt doen als stress, spanning of vermoeidheid het overnemen.
Wil je ook leren hoe je stress vermindert en weer rust in je hoofd krijgt?
Hoe je je energie terugvindt en meer jezelf wordt?
Ontvang elke week inspiratie in je mailbox én mijn gratis video over veerkracht. Schrijf je hier in.
Liefs,
Angelique