Ga naar de inhoud
Met alles geven, terwijl je eigenlijk op bent? Je tranen zitten hoog, je voelt je lamlendig, en je wilt het liefst wegduiken in een hoekje van de bank.
Toch luister je niet. Je dendert maar door, in een leven dat je overkomt. Je blijft je stinkende best doen. Misschien doe je zelfs nog harder je best. Omdat je denkt dat het zo hoort. Omdat je bang bent dat je anders tekortschiet.
Je wilt gezien worden. Ertoe doen. Die knuffel voelen. De aandacht waar je zo naar hunkert. Je wilt erbij horen, belangrijk zijn. Je wilt je zeker voelen. Je niet anders voelen. Niet klein.
Jij bent zo druk met jezelf goed voelen, met het zoeken naar goedkeuring en waardering – van anderen. Je denkt misschien dat als zij jou zien, je je eindelijk goed genoeg voelt. Maar stel je voor dat die ander net zo druk bezig is met zichzelf als jij? Dat die ander helemaal niet aan jouw gevoelens denkt? Niet omdat ze het niet willen, maar omdat ze net zo verdwaald zijn als jij?
En hoe vaak denk jij werkelijk aan hoe die ander zich voelt? We leven allemaal in onze eigen film: Het Leven. En iedereen om ons heen? Dat zijn figuranten. Sommige met een bijrol, andere wat prominenter. Maar jij… jij speelt de hoofdrol in jouw film. Net als ieder ander in die van hen.
Dus waarom zouden we ons dan nog zo druk maken over wat een ander van ons vindt? Over de keuzes die wij maken in onze film?
We weten tenslotte niet hoelang onze film duurt. Misschien speel jij morgen al je slotscène. The end.
Stel je dat eens voor. Morgen is jouw laatste dag. Heb jij dan gedaan wat je écht wilde doen? Wat je het allerliefste had willen doen? Of zou je met terugwerkende kracht scènes willen herschrijven? Wat zou je dan anders doen? Zou je je nog laten tegenhouden door de mening van een ander?
Zou je nog blijven in die baan die je leegzuigt, waar je richting een burn-out beweegt, of zou je gaan voor werk waar je wél blij van wordt – ook al verdien je minder? Zou je nog nachten wakker liggen van die ene vervelende opmerking, of zou je beseffen dat het meestal meer over de ander zegt dan over jou? Misschien zou je zelfs met compassie kunnen kijken: die ander weet gewoon even niet hoe hij of zij het anders moet doen.
En weet je? Je hoeft helemaal niet te wachten tot die laatste scène. Je kunt nu… echt nú… op de resetknop drukken. Loskomen van overprikkeling, van het steeds maar voldoen aan verwachtingen. En kiezen voor wat jij nodig hebt.
Je kunt besluiten het anders te doen. Een nieuwe wending aan je film te geven. Eén waarin jij de regie neemt. Waarin je dagen lichter voelen. Waarin je niet langer tegen de stroom in zwemt, maar mee beweegt met de flow van het leven. Waarin obstakels geen blokkades meer zijn, maar richtingaanwijzers. Signalen dat er groei mogelijk is.
Je creëert een leven waarin je verbonden bent met jezelf. Waarin je jezelf terugvindt. Een leven dat klopt. Met ruimte voor veerkracht, energie, balans en zelfzorg. En voor échte persoonlijke groei.
En als je dát gedaan hebt… en jouw slotscène komt dan pas… hoe zou je je voelen?
Van alle miljoenen zaadcellen heb jij besloten dat éne eitje binnen te duiken. Het is jou gelukt! Jij bent hier, nu. Al die andere miljoenen hebben de kans niet gekregen om een fantastische rol op aarde te spelen.
Maar jij wel. Dus leef het. Maak jouw dromen waar. Draai die film waar jij met trots naar terugkijkt. Niet morgen, niet ooit. Maar nu.
In mijn blogs lees je hoe je momenten van stress, spanning of vermoeidheid herkent. En wat je kunt doen om weer rust, helderheid en energie te vinden.
Wil jij wekelijks inspiratie in je mailbox ontvangen?
Schrijf je dan in en ontvang meteen mijn gratis video over veerkracht. Een praktische oefening die je helpt om terug te keren naar jezelf, ook als alles even te veel is.
Als je je inschrijft, ontvang je bovendien regelmatig extra tips, tools en inzichten die je helpen om met meer rust en energie in het leven te staan.
Liefs,
Angelique