Ga naar de inhoud
Ik scroll door mijn telefoon en stuit op een video van vorig jaar. Ik was op een event op Tenerife en stond in een volle zaal met een microfoon in mijn hand. Ik had net een bewogen jaar achter de rug, waarin ik op het nippertje was ontsnapt aan een derde burn-out. Ik had het transformatieprogramma Elite Mentorship Forum gevolgd, waarin ik letterlijk transformeerde naar wie ik in essentie ben. Van een mega stressvol leven ging ik naar een leven met meer balans, ontspanning en energie. En nu dacht ik dat dit event de kers op de taart zou zijn.
Ik hoor mezelf door de microfoon in het Engels praten. Een overwinning. Een stap naar groei.
Hoewel ik weet dat ík het ben die daar staat, voelt het toch een beetje alsof ik naar iemand anders kijk.
Ik had toen al zoveel stappen gezet, zoveel overwinningen behaald. Maar terwijl ik de video terugzie, kan ik bijna huilen omdat ik het weer voel. Ik voel de onzekerheid, het gemis van zelfliefde, het gebrek aan zelfwaardering. Want daar op Tenerife kwam ik mezelf opnieuw tegen. Ik voelde me weer heel klein tussen al die mensen. Nagenoeg iedereen sprak Engels en hoewel ik best een aardig woordje Engels spreek, voelde ik me toch heel alleen.
Wat ik toen nog niet wist, maar nu wél weet: ik ben goed genoeg. Ik ben perfect met al mijn imperfecties. Ik doe ertoe, ik mag er zijn.
Ik hoor mezelf vragen beantwoorden van Melinda Cohan, een fantastische coach en schrijfster. Ze bleef doorvragen en kwam uiteindelijk bij de kern. Ik zie en hoor mezelf breken als ik de woorden uitspreek: “Ik ben niet goed genoeg.”
Ik ben er stil van. En ik moet opnieuw huilen.
Lieve Angelique, wat ben je van ver gekomen, realiseer ik me nu pas echt. De waarheid dringt nu werkelijk tot me door.
De diepe wortels van niet-goed-genoeg
Jarenlang leefde ik in de overtuiging dat ik niet goed genoeg was. Jarenlang dacht ik dat ik mezelf moest bewijzen. Als afgestudeerd Accountant Administratie Consulent mét certificerende bevoegdheid dacht ik elk moment door de mand te vallen. Dat ze erachter zouden komen dat ik wel AA achter mijn naam mocht zetten, maar het eigenlijk helemaal niet waard was.
Dus bleef ik maar harder werken. Over mijn grenzen gaan. Tot ik twee keer een dikke burn-out kreeg. En nog steeds had ik de les niet geleerd die ik écht te leren had.
Als klein meisje hield ik van een man die als een soort tweede vader voor me voelde. Mijn ouders hadden goed contact met een ander stel en ik bouwde een warme band op met hem. Zes, zeven jaar lang speelde hij een belangrijke rol in mijn leven. Totdat het contact met mijn ouders opeens stopte en daarmee ook dat met hem. Van de ene op de andere dag was hij uit mijn leven. Zonder afscheid.
Daar, op dat moment, werd het zaadje geplant van niet-goed-genoeg. Het duurde jaren voordat ik dat besefte. Toen de herinneringen en beelden terugkwamen, kwamen ook de warmte en de liefde terug. Teruggaan kostte vele tranen, maar bracht me ook terug bij wat ik was vergeten: dat intens bewuste en warme gevoel dat ik als kind kende.
Het pad terug naar mezelf
Stap voor stap leerde ik dingen te verwerken en een plek te geven. Soms twee stappen vooruit, dan weer een stap terug. Elke stap vroeg om veerkracht. Ik leerde mezelf kennen. Ik begreep eindelijk waarom ik altijd over mijn grenzen ging, waarom ik altijd nóg harder mijn best deed, waarom ik zo snakte naar waardering, respect en liefde.
En het mooiste inzicht: ik mag dit allemaal uit mezelf halen. Ik kán dit allemaal uit mezelf halen.
Ik leerde grenzen stellen. Te luisteren naar mijn gevoelens en ernaar te handelen. Op mijn werk durfde ik zaken los te laten. Ik stopte met forceren. Ik stopte met verdrietig worden als anderen niet voldeden aan mijn verwachtingen. En door dit los te laten, kreeg ik niet alleen rust, maar ook nieuwe energie.
Ik kreeg het besef dat ik geen invloed heb op het doen en laten van anderen. En dat ik daar ook geen enkel recht op heb. Maar ik leerde óók dat ik mocht kiezen om afscheid te nemen van mensen die mij geen goed deden. Mensen waarvan ik dacht dat ze heel belangrijk voor me waren, maar die vooral bezig bleken met hun eigen film – en totaal niet met die van mij.
Dat was een eyeopener. Dat bracht inzicht en vooral: rust. Ik hoefde niet langer de buitenwereld te veranderen. Ik mocht leren luisteren naar mijn binnenwereld. Want dáár gebeurde zoveel. Dáár lagen de antwoorden – de antwoorden tot passie, geluk en veerkracht.
Later, met technieken zoals HeartMath, ontdekte ik hoe ik stress nog dieper kon loslaten. Hoe ik mijn hart en hoofd weer in balans kon brengen en mijn energie kon herstellen. Het zijn inzichten die ik nu als coach ook doorgeef aan anderen, zodat zij sneller leren wat ik jarenlang niet begreep: dat je goed genoeg bent, precies zoals je bent.
Nooit uitgeleerd
Natuurlijk zet ik nog steeds stappen en leer ik elke dag. We zijn nooit uitgeleerd op de school die het leven heet. Steeds weer een stapje dichter bij bewustwording. Meebewegen met de golven van het leven. En beseffen:
“Whatever I need to know is revealed to me at exactly the right time.”
– Louise Hay
Mijn reis bracht me terug bij mezelf. Ik weet nu dat ik goed genoeg ben. En jij?
Ben jij goed genoeg?
Wil jij leren hoe jij jouw innerlijke resetknop vindt?
In mijn blogs deel ik openhartig hoe je stress vermindert, weer rust in je hoofd krijgt en meer energie en balans vindt.
Wil jij wekelijks inspiratie in je mailbox ontvangen?
Schrijf je dan in en ontvang meteen mijn gratis video over veerkracht. Een praktische oefening die je helpt om terug te keren naar jezelf, ook als alles even te veel is.
Als je je inschrijft, ontvang je bovendien regelmatig extra tips, tools en inzichten die je helpen om met meer rust en energie in het leven te staan.
Liefs,
Angelique