Ga naar de inhoud
Ik ben een weekje op vakantie naar het mooie Duitsland. Ik had er enorm veel zin in: echt even helemaal niets. Loskomen van “alles”. Vrijdagmiddag stappen we in de auto en rijden richting het prachtige natuurlandschap van Duitsland. En ik weet precies wat ons te wachten staat, want we gaan naar het huisje dat jarenlang het onze is geweest.
Melissa was nog geen twee en Andy vier. Bijna al onze vakanties brachten we daar door met ons vieren. De voorjaarsvakantie was vaak koud en gaf soms zelfs sneeuw. Ik zie de kinderen nog op hun sleetje de heuvel afglijden. Rennen door de grote groene tuin rondom het huisje. Hutten bouwen, soepjes maken met water en bladeren, naar de knutselclub, dansen op “Hi Ha Hogenboom”. Naar de speeltuin met een flesje rosé en twee plastic bekertjes. Even ontspannen terwijl de kids speelden. Gek doen, lachen, huilen, ruzie maken, de liefde bedrijven, slapen, heel veel slapen.
Later konden de kinderen zelf naar de animatie en konden wij met z’n tweeën op pad. Eerst korte wandelingen, later hele middagen dwalen door het bos toen onze kinderen pubers werden. Tot dat onvermijdelijke moment kwam dat ze niet meer mee wilden.
Na veel wikken en wegen besloten we het huisje te verkopen. Na zo’n vijftien jaar kwam ons stulpje in handen van iemand anders. Gelukkig waren het lieve mensen. Zij knapten “ons” huisje met veel zorg eigenhandig op en maakten er een nog fijnere plek van dan het al was. Sinds september 2023 keren we ieder jaar een weekje terug. Dan huren we ons oude huisje. En ieder jaar voelt het alsof we het opnieuw ontdekken. Na een jaar zijn we er ook echt weer aan toe. Dan missen we Duitsland, de natuur en dat huisje dat zoveel herinneringen draagt. Het is ons rustbaken. Een plek waar we thuiskomen, met nul prikkels en eindeloos veel groen. Zo fijn. En misschien nog fijner dat we dit allebei precies zo voelen.
En dan kom ik terug bij het begin van mijn verhaal: echt even helemaal niets. Loskomen van alles. Samen zijn. Een wijntje drinken, laat naar bed, uitslapen, de ochtend doorbrengen met lanterfanten en pas in de middag wat gaan doen. Heerlijk. Alleen… ik kan dat dus maar twee dagen volhouden. Daarna komt de behoefte aan structuur terug. Ik verlang weer naar mijn rituelen, mijn me-time.
Mijn dag starten met mijn sensor en werken aan mijn coherentie. Mediteren. Schrijven in mijn dankbaarheidsdagboek. Mijn wekelijkse blog maken. Lezen zolang ik wil. Of achter mijn laptop kruipen om weer iets te leren. Dat is voor mij echt me time. En eerlijk is eerlijk: dat lukt niet met te veel late avonden en te veel wijntjes. Dan word ik niet fit wakker. En ik weet inmiddels hoe snel een paar dagen zonder ritme of slaap mijn hoofd weer vol kan maken of mijn energie kan wegzuigen.
Daarom heb ik er mijn eigen draai aan gegeven. Aan het einde van de middag of begin van de avond geniet ik nog steeds van een glas wijn, maar daarna stop ik. Ik ga op tijd naar bed en word rond half acht wakker. Dan heb ik mijn me time, terwijl manlief nog twee uur tevreden ligt te slapen.
Zo start ik mijn dag bewust. En dat zorgt ervoor dat ik de rest van de dag nog intenser kan genieten van alles wat er is. Van de prachtige natuur. Van de hondjes die tevreden liggen te slapen na een lange wandeling. Van het muziekje dat zacht op de achtergrond klinkt. Van wij samen, wandelend in stilte. Van de vele spelletjes die we aan tafel spelen, de knuffels die we elkaar geven en de momenten van intimiteit die ons nog dichter bij elkaar brengen.
Het mooie is dat deze structuur – mijn eigen ritme – niet alleen tijdens de vakantie waardevol is, maar ook daarna. Doordat ik mijn gewoontes blijf volgen, schiet ik niet meteen in de stress als ik weer thuis ben. Ik kan de ontspanning die ik tijdens de vakantie voel veel langer vasthouden. Het helpt me om ook na die heerlijke week in Duitsland nog steeds in balans te blijven. En misschien nog wel het belangrijkste: doordat ik in mijn structuur blijf, slaap ik thuis ook gewoon goed en heb ik totaal geen moeite om mijn normale ritme weer op te pakken. Het voelt daardoor niet alsof er een harde overgang is tussen vakantie en thuis, maar alsof het één vloeiende beweging is waarin ontspanning en structuur elkaar mooi aanvullen. Precies dit helpt me om niet terug te vallen in stressgedrag of die onrust in mijn hoofd die vroeger vaak zo snel terugkwam.
Juist doordat ik mijn dag bewust begin, lukt het me om meer te leven in het nu. Niet bezig zijn met gisteren. Niet bezig zijn met morgen. Alleen maar genieten van NU. Dat is goud. En dat is ook de sleutel als je last hebt van stress, overspannenheid of een vol hoofd: kleine rituelen en bewust kiezen voor structuur kunnen ervoor zorgen dat je energie terugkomt en dat je niet meteen weer in de drukte van alledag verdwijnt.
En jij? Kun jij ook echt intens genieten van vakantie? Uit je hoofd en gewoon ZIJN?
Wil jij leren hoe jij jouw innerlijke resetknop vindt?
In mijn blogs deel ik openhartig hoe je stress vermindert, weer rust in je hoofd krijgt en meer energie en balans vindt.
Wil jij wekelijks inspiratie in je mailbox ontvangen?
Schrijf je dan in en ontvang meteen mijn gratis video over veerkracht. Een praktische oefening die je helpt om terug te keren naar jezelf, ook als alles even te veel is.
Als je je inschrijft, ontvang je bovendien regelmatig extra tips, tools en inzichten die je helpen om met meer rust en energie in het leven te staan.
Liefs,
Angelique